Wspólny mianownik w klasach 5–6 — widać go na kwadracie

Bezpłatne narzędzie dla nauczycieli i rodziców. Bez rejestracji, bez reklam.

Połówki i trzeciej części nie da się policzyć razem, bo kawałki są różnej wielkości. Trzeba je najpierw pociąć na jednakowe — i to właśnie jest wspólny mianownik.

Na kwadracie widać to od razu. Połówki zaznaczamy pasami pionowymi, trzecie części poziomymi. Po dorysowaniu siatki oba kwadraty mają po sześć jednakowych pól: połowa to trzy pola, jedna trzecia to dwa. Razem pięć pól z sześciu.

W układance to samo robi przycisk „Dokrój”: tnie wszystkie kawałki na planszy na części o wspólnym mianowniku. Krok ze wspólnym mianownikiem pojawia się w zapisie dopiero wtedy — uczeń najpierw widzi, po co go robi.

Przy odejmowaniu kolejność jest odwrotna: najpierw „Dokrój”, potem zdejmowanie kawałków. Liczby mieszane w działaniach leżą na dwóch planszach, więc pożyczanie całości przestaje być sztuczką.

Wynik ma być w najprostszej postaci. Narzędzie uznaje wynik nieskrócony za dobry rachunek, ale prosi o skrócenie — a „Połącz” pokazuje, że cztery szóste i dwie trzecie to ta sama część figury.

Wspólny mianownik w zadaniach nie przekracza 24, żeby dało się go jeszcze narysować i policzyć. Gotowy pakiet „Ułamki krok po kroku — klasa 5” ma dwadzieścia kart z kwadratami do dorysowania siatki i klucz.

Inne poziomy: klasy 1–3 — połowa i ćwierć · klasa 4 — jednakowe mianowniki